เคยสังเกตโครงสร้างประโยคของคนญี่ปุ่น เวลาเขาพูดภาษาอังกฤษกันไหมครับ มันจะให้ความรู้สึกแปลกๆ แต่เป็นความแปลกแบบที่เฉพาะกับคนญี่ปุ่น และประเทศที่ใช้ภาษาลักษณะเดียวกับญี่ปุ่นอย่างเช่นเกาหลี หรือว่าจีน อย่างนี้ครับ ถ้าหันกลับมามองคนไทย เวลาคนไทยพูดภาษาอังกฤษผิดๆ ก็จะให้ความรู้สึกแปลกๆ เหมือนกัน แต่ก็จะแปลกแบบคนไทย ไม่เหมือนคนญี่ปุ่น

แล้วเคยสังเกตอย่างผมไหมครับว่า บางครั้งเวลาผมพูดภาษาอังกฤษ ผมจะใช้ไวยากรณ์ภาษาไทย และบางทีเวลาผมพูดภาษาไทย ผมจะใช้ไวยากรณ์ภาษาอังกฤษ ปนๆ กันจนบางทีก็รู้สึกลิ้นพันกันอย่างบอกไม่ถูก พันกันเพราะว่ามันรู้สึกแปลกๆ น่ะครับ สมองกับปากมันคิดไปคนละทางกัน (ถึงได้สังเกตตั้งแต่แรก) นึกตัวอย่างไม่ค่อยออก แต่ว่าพอพูดออกมา จะสังเกตได้ ยังไงลองดูสักตัวอย่างนึงแล้วกันนะครับ:

หลอดไฟได้ถูกประดิษฐ์ขึ้นโดยโทมัสเอดิสัน - Lightbulb was invented by Thomas Edison.

อันนี้เกิดจาก คิดภาษาไทยและพูดภาษาไทย แต่สื่อออกมาด้วยรูปประโยคและบริบทแบบภาษาอังกฤษครับ นั่นคือเรากำลังต้องการสื่อบริบทด้วยคำว่า "was" ซึ่งหมายถึงว่าเป็นสิ่งที่เกิดขึ้น ผ่านมาแล้ว แต่เนื่องจากเราต้องการสื่ออกมาเป็นภาษาไทย มันก็เลยเกิดกลายเป็นประโยคสื่อสารแบบอ้อมๆ แทน ด้วยคำว่า "ได้ถูกประดิษฐ์"

รู้สึกแปลกๆ เหมือนผมไหมครับ? ลองดูประโยคนี้:

โทมัสเอดิสันเป็นผู้ประดิษฐ์หลอดไฟ - Thomas Edison is the inventor of the lightbulb.

ผมก็เลยนึกขึ้นได้ว่า อันนี้ไม่รู้สึกแปลกเพราะว่าเรากำลังใช้ประโยคบอกเล่าธรรมดา บอกสิ่งที่เคยเกิดขึ้นมาแล้ว ในรูปแบบบริบทของภาษาไทย ไม่มีไวยากร์ภาษาอังกฤษมาปนเปครับ

เราอาจจะนึกไม่ถึง ว่าอิธิพลของวัฒนธรรมต่างชาตินั้นมีผลกับเรามากแค่ไหนนะครับ แม้แต่การพูดการจา หรือแม้แต่การเขียน ที่เราใช้กันอยู่ทุกวัน ภาษาของเราเองแท้ๆ เนี่ย... ลองนึกดูสิครับ คิดว่ามีอะไรบ้างที่เรารับเอาอิธิพลของต่างชาติมา ทั้งๆ ที่เราไม่รู้ตัว?

เพิ่มเติม: จาก @m3rlinez มีบทความ Tinglish บน Wikipedia ด้วยนะเนี่ย