chakrit

ไม่รู้ว่าจะจำกันได้หรือเปล่านะ แต่ว่าขอหยิบยืมมาแปะไว้หน่อยแล้วกัน มันเป็นความรู้สึกดีๆ ที่เก็บอยู่ในบันทึกแห่งนี้ ที่เราลืมไปเสียนานว่ามันเก็บอะไรเอาไว้บ้าง
วินาทีที่คิดว่า ถึงตายตอนนี้ก็คุ้ม
นั่นแหละความสุข
จริงสินะ เคยรู้สึกกันบ้างไหม วินาทีแบบนี้ เราเคยนะ แต่เคยแล้วคิดต่อว่า ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ต้องมีชีวิตที่ดี เพื่อให้ความสุขนี้มันคงอยู่ตลอดไป นั่นสินะ
ตอนที่ยิ้มหรือหัวเราะออกมาได้จากใจจริงนั่นแหละคือความสุข
ตอนที่ไม่มีเรื่องใดใดให้กังวลใจก็ถือเป็นความสุขได้เหมือนกันนะ
จริงสินะ แค่ยิ้ม หรือว่าหัวเราะออกมาจากใจได้ นั่นก็คือความสุขแล้วสินะ
เวลาดูหนังเราจะปล่อยอารมณ์ไปกับตัวละครล่ะ .. เราอยากจะซึมซับบรรยากาศทุกบรรยากาศในเรื่อง … เรารู้สึกว่าความสุขของการดูหนังคือการได้รู้สึกถึงชีวิตคนอื่น ….
ลองคิดดูสิ วันนึงเราเครียดๆ แล้วเราไปดูหนัง ทำไมถึงหายเครียด
เพราะเราไม่ได้จมอยู่กับชีวิตของตัวเอง แต่เรากำลังดึงตัวเองออกจากความคิดของตัวเอง แล้วหันไปมองปัญหาของคนอื่นๆ แทน …. การดูหนังให้ดีจะต้องไม่คิดอะไร ไม่คิดว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป ……. แล้วหนังจะสนุก…. ให้ตายสิ .. อิอิ
ยังไงก็ขอบจายชาด้วยละกันที่ไปดูหนังเป็นเพื่อนเรานะ …. ถ้าไม่มีชาไปคงแย่ล่ะ ไม่มีคนหารพิซซ่าด้วย อิอิ
หันไปมองปัญหาของคนอื่นบ้าง นั่นสินะ บางทีที่เรามีอยู่มันก็คือความสุขอยู่แล้วนั่นเอง
ตอบว่า นิพพาน ตรงคำถามเป๊ะๆ .. (เฮ้ย ไม่ใช่)
มีช่วงเวลาปลดปล่อยของตัวเองที่มีความสุขเหมือนกัน
เวลาว่างๆ กับอาหารดีๆซักมื้อ เวลาที่ไม่มีเรื่องอะไรต้องคิด ไม่ต้องรับโทรศัพท์
อืม นั่นสินะ ให้เวลากับตัวเองบ้าง มันก็ทำให้มีความสุขได้หมือนกัน
เรานี่มันโง่จริงๆ

Books - ~redbanana
แม่เคยดูดวงแล้วบอกว่าผมอาจจะได้เป็นครู หรืออาจารย์ และบอกตรงๆ ว่าบางทีผมก็รู้สึกว่าผมชอบสอนเหมือนกัน ตอนนี้ผมก็อยู่ปี 4 แล้ว และจากประสบการณ์ 3 ปีกว่าที่ผ่านมาในมหาวิทยาลัย และค่ายโอลิมปิก และจากประสบการณ์การทำงานทั้ง Freelance และงานบริษัท และงานอื่นๆ มากมาย สำเร็จบ้าง ล้มเหลวบ้าง ก็มักจะมีความคิดว่าทำไมวิชาอย่างนี้ไม่สอน ทำไมวิชาอย่างนั้นไม่สอน ทำไมวิชาโน้นนี้ไม่สอนอย่างนี้  ตลอดเวลา
วันนี้เลยอยากเขียนเก็บไว้หน่อยครับ ว่าถ้าผมได้เป็นอาจารย์แล้วละก็ นี่คือสิ่งที่ผมจะสอนครับ เอาเป็นวิชาและรายละเอียดแล้วกันนะครับ

Debugging Techniques
Practical Coding Practices
Modern Software Process

envy - *penguincube89
ช่วงประมาณ 3 เดือนที่ผ่านมานี้ ผมไปทำงานมาครับ เรียกว่าได้ทำงานจริงๆ แล้วซักที ตอนนี้ผมทำงานเป็น Part-time developer ที่บริษัท Ecartstudio ครับ เป็น MicroISV เล็กๆ ที่ขายซอฟแวร์สำหรับเปิดร้านค้าออนไลน์ครับ
แต่ผมไม่ได้ไปเขียนเจ้าซอฟแวร์นั่นหรอกนะครับ ที่ได้เข้ามาทำนี่ก็เพราะรู้จักกับเพื่อนคนนึงสมัยเรียนที่สาธิตปทุมวัน แล้วเขาแนะนำให้ และที่รับทำก็เพราะว่าเขาทุ่มดีครับ ทุ่ม Resources เต็มที่ให้ Developer ไม่กั๊ก ก็เลยตกลงอย่างรวดเร็ว

วันนี้ได้อ่านบทความเรื่อง I thought I could overcome my past, but now it’s dragging me down ของคุณ Cary Tennis มาครับ อ่านแล้วรู้สึกดีมาก เป็นบทความของเว็บ Salon.com น่ะครับ เป็นนิตยสาร Online อันนึงที่ดังมาก แต่คิดว่าคนไทยคงไม่ค่อยรู้จัก เพราะส่วนมากก็คงไม่มาหาอะไรพวกนี้อ่านกันบน Internet อยู่แล้ว

ไม่ได้เขียน Blog นานมาก วันนี้กำลัง Build อารมณ์ทำงานต่อ ก็เลยเปิด Windows Live Writer มาลองเขียนอะไรเล่น (แปล: ขี้เกียจทำงาน ขอพักแปปนึง)
ถ้ามีอะไรอย่างหนึ่งที่จะบ่งบอกความแตกต่างระหว่างคนกับเครื่องจักรได้ ผมว่าอย่างหนึ่งก็คงจะเป็นความ “ขี้หลงขี้ลืม” เนี่ยล่ะครับ คอมพิวเตอร์ไม่เคยลืม มันอาจจะมีเสื่อมสภาพได้เหมือนคน แต่ระหว่างที่สภาพมันดีอยู่ มันไม่มีทางลืม