chakrit

วงเวียน ชีิวิต ลิขิต ชะตา
กำหนด กดดัน เปลี่ยนผัน ปัญหา
โลภะ กิเลส ตัณหา กามา
ยุติ วิมุติ สิ้นสุด นิพพาน
นึกอะไรเล่นๆ ได้อย่างนะครับ ลองแต่งกลอนที่มีแต่คำนามดู แล้วก็พบว่า ถ้าเราแต่งกลอนเต็มๆ ก่อนแต่พยายามใช้คำนามเยอะๆ แล้วค่อยตัดเอาคำที่ไม่ใช่คำนามออก ก็จะได้กลอนที่ให้ความหมายคล้ายๆ กับกลอนเดิมที่แต่ง แต่อ่านดูแยบยลลึกลับกว่าเยอะเลยครับ
ลองจินตนาการคำกิริยาและคำคุณศัพท์ใส่ลงไประหว่างอ่านดูสิฮะ
ป.ล. เริ่มติด Blog อีกแล้ว

There is no excerpt because this is a protected post.

So much work.
So little time.
All the great poets.
Are busy with rhymes.
But of all these works.
There’s something missing.
Of all the beautiful blessings.
It’s missing the “why”.
Why must I work?
Why must I write?
Maybe cuz I try.
Maybe cuz I hide.
Because life is hard.
And I’m barely living it.
And even dragging yards
down everyone around me.
That’s why I leave.
That’s why I run.
That’s [...]

อย่าเอื้อมเด็ดดอกฟ้า
มาถนอม

สูงสุดมือมักตรอม
อกไข้

เด็ดแต่ดอกพะยอม
ยามยาก ชมนา

สูงก็สอยด้วยไม้
อาจเอื้อมเอาถึง

จากเชิงอรรถ: ดอกพะยอม - ดอกไม้ชนิดหนึ่ง มีสีขาว กลิ่นหอม หรือหมายถึงหญิงชาวบ้าน หญิงสามัญ
โคลงโลกนิติ #290 ครับพี่น้อง ยืมโคมไฟหัวเตียงแม่มา (โคมไฟในรูปที่แล้วนั่นแหล่ะ) รู้สึกว่าทำไมไม่มีอย่างนี้ตั้งนานแล้ว อ่านหนังสือก่อนนอนนี่รู้สึกดีจัง
เอ้า! ขายไม้สอยอันละ 100 จ้า ช้าหมดอดนะพี่น้อง

ใจคน
หนใด
ไกลมา

ผ่านไป
ผ่านมา
มากหลาย

ต่างคน
ล้วนต่าง
ใจกาย

แม้ตาย
ยังต่าง
แตกกัน

ใจคน
นั่นเล่า
แปลกหนอ

แม้แตก
ต่างกัน
แต่ตอ

แตกต่าง
แตกแม่
แตกพ่อ

เห็นแต่
ตัวไม่
ต่างกัน

ใจคน
ไฉนเล่า
มักติด

ยึดคิด
คำนึง
ถึงหนอ

อารมณ์
ตัณหา
ด่าทอ

ของคน
อื่นก็
คือกัน

ใจคน
คำนึง
ให้ดี

มองตน
เองนี่
เข้าไว้

เข้าไข
แล้วหรือ
ห้องใจ

แล้วใย
จะให้
เข้ากัน

ใจคน
อย่าเทียบ
ใจหมา

สุขมา
อย่าเทียม
ชีช้ำ

ใจแม่
อย่าเปรียบ
ใจดำ

ใจใคร
อย่านำ
ใจตน

“ใจคน” นั้น แตกต่าง แต่ “รู้ว่าแตกต่าง” คือ เข้าใจ