chakrit

envy - *penguincube89

ช่วงประมาณ 3 เดือนที่ผ่านมานี้ ผมไปทำงานมาครับ เรียกว่าได้ทำงานจริงๆ แล้วซักที ตอนนี้ผมทำงานเป็น Part-time developer ที่บริษัท Ecartstudio ครับ เป็น MicroISV เล็กๆ ที่ขายซอฟแวร์สำหรับเปิดร้านค้าออนไลน์ครับ

แต่ผมไม่ได้ไปเขียนเจ้าซอฟแวร์นั่นหรอกนะครับ ที่ได้เข้ามาทำนี่ก็เพราะรู้จักกับเพื่อนคนนึงสมัยเรียนที่สาธิตปทุมวัน แล้วเขาแนะนำให้ และที่รับทำก็เพราะว่าเขาทุ่มดีครับ ทุ่ม Resources เต็มที่ให้ Developer ไม่กั๊ก ก็เลยตกลงอย่างรวดเร็ว

Code Janitor

ช่วงแรกๆ ที่ทำนี่ ก็ Maintain code เก่าจากอีกบริษัทนึง แล้วก็เขียน Tools เล็กๆ น้อยๆ เพื่อใช้กับเจ้าโค้ดเนี่ยแหล่ะครับ ขอบอกเลยว่าเป็นงานแรกที่น่าปวดหัวมากๆ และไม่น่าทำเลย เพราะต้องมานั่งแก้ Code Javascript ขนาดหลายร้อยบรรทัดที่เขียนแบบไม่มีระเบียบเลย โค้ดซ้ำเยอะมาก ตัวย่อเยอะมาก ลองเดาสิครับว่า PbtId, nspSch และ mlf ย่อมาจากอะไรบ้าง และที่สำคัญ ไม่มี Document หรือ Comment เลยแม้แต่บรรทัดเดียวที่ช่วยผมได้

ให้ตายสิครับ นี่วันนี้ก็เพิ่งปิดโปรเจ็คไปคิดว่าไม่น่าจะต้องกลับมาแก้โค้ดบ้านี่อีกแล้ว ยกเว้นว่าจะมี Bug ก็เท่านั้นแหล่ะครับ บอกตรงๆ ถ้าด่าคนเขียนคนเก่าได้นี่ ผมด่าเสียงานได้เลย ถึงเพื่อนๆ: ไปเรียนภาษาอังกฤษเยอะๆ และก็ตั้งใจหัดทำแบบฝึกหัด OOP ซะเยอะๆ นะครับ

เป็นช่วงสามเดือนที่ผ่านมาที่ไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่ในการทำงาน แต่ก็ไม่รู้สึกเบื่อเลย ไม่รู้สึกต่อต้านไม่อยากทำ ถึงแม้ว่าจะมีปวดหัวบ้าง รู้สึกว่าคิดถูกแล้วที่เลือกมาทำงานทางด้าน Computer ครับ คิดว่าถ้าเลือกไปทางดนตรีอาจจะไม่ได้ไกลเท่า

งานต่อไปที่ได้รับก็คือโครงการเดิมเนี่ยแหล่ะครับ Project ที่ผมทำนี่คือ Application แสดงแผนที่ครับ เหมือน Google Maps นั่นแหล่ะครับ แต่ว่าเป็นแบบ In-house เขียนเอง เพราะว่าบริษัทไปได้ลิขสิทธิ์ภาพถ่ายดาวเทียมมาใช้ และก็มีข้อมูลจุดต่างๆ บนแผนที่ เช่น 7-eleven โรงแรม โรงพยาบาล สถานที่ท่องเที่ยว โค้ดเก่านั้นเป็น Javascript แทบจะลอกเลียนแบบ Google มาเลยล่ะครับ แต่ว่าคุณภาพห่วยกว่ามากๆ ผมก็เลยได้รับหน้าที่ให้เป็นคนเขียน Engine ใหม่โดยคราวนี้เขียนด้วย Silverlight ครับ น่าสนุกอยู่ทีเดียว

แต่ว่าเนื่องจากว่าเวลามีจำกัด พี่โจ้เขากลัวเสร็จไม่ทันการ ก็เลย Assign รุ่นน้องจากวิศวะอีกกลุ่มหนึ่งมาช่วย ถ้าจำไม่ผิดรุ่นน้องกลุ่มนี้เป็นกลุ่มรุ่นน้องทีม Plasma ของชมรม Robot ที่วิศวะด้วยน่ะครับ แต่ไม่ใช่กลุ่มที่ได้แชมป์โลก แต่จากที่ได้ไปคุยกันมาครั้งหนึ่งก็รู้สึกได้เลยว่า แชมป์โลกปีหน้าก็คงจะหล่นไม่ไกลต้นเท่าไหร่หรอกครับ เพราะว่าน้องๆ ดู Active มากๆ และมีความสนใจในการที่ได้มาทำสูงมากๆ ทีเดียว สูงจนผมก็แอบกลัวเหมือนกันเลยล่ะครับ

Congratulations to Plasma-Z

เมื่อสักครู่เพิ่งไปอ่าน ทำได้ไงวะ แชมป์โลก!! จาก Blog ของทีระพาบมาครับ รู้สึกดีไปด้วยเพราะเลือดชมพูเหมือนกัน และยังฝังใจกับ Imagine Cup อยู่มากๆ ที่แพ้ให้เกษตร ซึ่งไม่น่าจะชนะได้เลย แถมปีหน้าไปอียิปต์ เทียบกับฝรั่งเศสแล้วผมล่ะอยากจะร้องไห้

อย่างหนึ่งที่ผมรู้สึกว่าชีวิตผมขาดไป ก็คงเป็นความกล้าเนี่ยแหล่ะครับ ผมรู้สึกว่าทุกๆ อย่างในชีวิตผม ถูกกำหนดมาให้ไปตามทางที่ปลอดภัยที่สุดตลอด ทั้งจากครอบครัว และก็จากนิสัยของผมเอง เลือกเดินทางที่ปลอดภัยมาตลอด ยิ่งครั้งนี้ ยิ่งเห็นหนทางที่เคยคิดว่าจะเลือกเดินมีอะไรดีๆ เกิดขึ้น ก็ยิ่งคิดถึงครับ

ถ้าผมตั้งใจเรียนหนังสือตอนมัธยมฯ ต้น ตอนนี้ผมคงจะจบจากเตรียมอุดมฯ แทนที่จะเป็นสันติราษฎร์ ถ้าผมเลือกที่จะสู้และใช้เวลาตอนอยู่ในค่ายโอลิมปิกให้คุ้ม เหรียญในกล่องก็คงจะเป็นสีทอง ไม่ใช่ทองแดง ถ้าผมเลือกที่จะสู้ให้เข้าวิศวะฯ คอมให้ได้ ตอนนี้ผมคงมีความสุขมากๆ ถึงแม้ว่าจะเรียนหนักก็ตาม ผมคงจะมีโอกาสได้เข้าชมรม Robot กับเขาบ้าง ได้เข้าไปเขียนโค้ดอะไรสนุกๆ และทำชื่อเสียงให้กับชมรม มหาวิทยาลัย ทำชื่อเสียงให้กับประเทศไทยได้บ้าง และหลายๆ อย่างอีกมาก ที่แค่นึกผมก็มองเห็นตัวผมยืนอยู่ตรงนั้นอย่างมีความสุขได้แล้ว แต่วันนี้ผมกลับกลายมาเป็นนิสิตตัวเล็กๆ ในภาควิชาเล็กๆ ที่ไม่มีใครรู้จัก ทำไมนะ ทำไม

บอกเลยครับ ว่ารู้สึกอิจฉาเพื่อนๆ และน้องๆ หลายๆ คนที่วิศวะมากๆ และอยากจะเก่งให้ได้อย่างเขาครับ ไม่รู้ว่าทำยังไงปัญหาจุกจิกของชีวิตผมมันจะหมดไปซักที ผมอยากมีชีวิตแบบพวกเขาบ้าง ชีวิตที่ทุ่มเทให้กับสิ่งที่อยากทำ และก็มีคนรอบข้างที่สู้ไปด้วยกันอย่างสุดฝีมือ มีเพื่อนที่คอยลับคมฝีมือกันได้

ไม่ใช่ว่าที่นี่ไม่ดีนะครับ และก็ไม่ต้องเสียใจ ที่นี่ก็มีอะไรหลายๆ อย่างที่ดีมากๆ ที่ผมคงจะไม่ได้รับ ถ้าผมเลือกไปตามทางเดินนั่น แต่มันคือความฝันเล็กๆ อย่างหนึ่งของผมล่ะครับ ที่วันหนึ่งจะได้ไปยืนบนเวทีแบบนั้นบ้าง มันเหมือนเป็นความหมายในชีวิตที่ช่วยให้เราก้าวเดินต่อไปได้น่ะครับ บางทีก็คงเป็นเพราะอย่างนี้ล่ะมั้ง ที่ทำให้ผมรู้สึกว่าน่าจะไปเรียนทางสายดนตรีเสีย แต่คงไม่ทันแล้วล่ะครับ

Subversion

น้องๆ ที่ผมต้อง Lead ให้เขียน Engine ตัวใหม่นี้ เขารู้จัก Subversion แล้วก็เคยใช้งานกันมาเยอะพอสมควรแล้วด้วยล่ะครับ ส่วนตัวผมยังแทบไม่ค่อยได้ใช้เท่าไหร่เลย แล้วตอนที่ไปคุยกันนี้ เขียน Diagram ง่ายๆ ให้เขาดูก็เข้าใจกันหมดแล้วล่ะครับ แถมยังมีน้องบางคนเสนอให้ผมแก้ Design มาด้วยซ้ำ ถึงแม้ว่าจะเป็นอะไรเล็กๆ น้อยๆ แต่ก็รู้สึกได้เลยล่ะครับ ว่าผมกำลังคุมทีมที่เก่งมากๆ อยู่อย่างไม่ต้องสงสัยเลย

ความรู้สึกลึกๆ ที่มีก็แอบกลัวน่ะครับ กลัวว่าจะรับน้องเขาไม่ทัน กลัวว่าจะ Lead ไม่ถูกใจ เขียน Code ไม่ถูกใจน้องๆ กลัวว่าเขาจะเขียนเก่งกว่า แล้วน้องเขาจะไม่เคารพ ไม่ฟังเรา กลัวว่าสุดท้ายแล้วเราจะลดเหลือเป็นเพียง Co-ordinator แต่ในใจก็รู้ครับ ว่าผมจะไม่แพ้น้องพวกนี้ง่ายๆ แน่ๆ ฝีมือผมมีพอสู้ และผมจะทำงานทุกชิ้นต่อจากนี้ให้เหมือนเป็นงานชิ้นสุดท้ายที่ผมจะได้ทำเลยล่ะครับ คอยดู นี่คงเป็นโอกาสไม่กี่ครั้งล่ะครับ ที่ผมจะได้ทำงานกับคนเก่งๆ อย่างน้องๆ พวกนี้บ้าง ที่ผลงานของผมจะได้ออกไปสู่สายตาคนอื่น แล้วก็มีคนชื่นชมมันบ้าง นี่แหล่ะครับโอกาสของผม เวทีของผม (และยังมี Senior Project, Seminar และจุฬาฯ วิชาการ ยังไม่ลืมๆ)

Tiger vs. Dog

ใครว่า “เป็นหัวหมา ดีกว่าเป็นหางเสือ” ผมไม่เชื่อมันอีกแล้วล่ะครับ ประโยคนี้ ถึงจะเป็น “หาง” เสือ แต่ก็ได้อยู่ ได้กิน ได้นอน อย่างเสือ และ ถึงจะเป็น “หัว” หมา แต่ก็ต้องอยู่ ต้องกิน ต้องนอนอย่างหมา และที่สำคัญ ต้องมีตัวหมา และหางหมามาพ่วงเราอยู่ข้างหลังอีกต่างหากนะครับ ถ้าเป็นหางเสือแล้วละก็ แค่ทำตามที่หัวเสือพาไปก็สบายแล้วครับ แถมยังได้ชื่อว่าเป็นเสืออีกต่างหาก

เป็นหัวหมา มันดีกว่าตรงไหน? ต่อไปนี้จะไม่เป็นหัวหมาแล้ว จะไปเป็นหางเสือ!