chakrit

ไม่ได้เขียน Blog นานมาก วันนี้กำลัง Build อารมณ์ทำงานต่อ ก็เลยเปิด Windows Live Writer มาลองเขียนอะไรเล่น (แปล: ขี้เกียจทำงาน ขอพักแปปนึง)

ถ้ามีอะไรอย่างหนึ่งที่จะบ่งบอกความแตกต่างระหว่างคนกับเครื่องจักรได้ ผมว่าอย่างหนึ่งก็คงจะเป็นความ “ขี้หลงขี้ลืม” เนี่ยล่ะครับ คอมพิวเตอร์ไม่เคยลืม มันอาจจะมีเสื่อมสภาพได้เหมือนคน แต่ระหว่างที่สภาพมันดีอยู่ มันไม่มีทางลืม

ลองดูง่ายๆ:

• ลืมซื้อของ
• ลืมทวงเงิน
• ลืมใส่เข็มขัด
• ลืมวันเกิด
• ลืมกินข้าว
• ลืมโทรไปหาลูกค้า
• ลืมทำข้อสอบที่เว้นไว้หน้าแรก

นี่แค่คิดเล่นๆ ที่พอจะนึกได้ แต่วันๆ หนึ่งเราคงจะลืมอะไรมากกว่านั้นเยอะแยะเลยทีเดียว มันก็ดูเหมือนเป็นเรื่องทั่วๆ ไปใช่ไหมครับ

แต่ลองดูอย่างนี้บ้าง:

• คิดแต่แผนการโฆษณาสินค้า ลืมทำสินค้าให้มันน่าซื้อ
• คิดแต่ว่ารูดบัตรมันสะดวกดี ลืมไปว่าเดือนที่แล้วยังไม่ได้จ่ายหนี้เลย
• คิดแต่ว่าต้องลดน้ำหนัก เดี๋ยวอ้วน ลืมไปว่าสุขภาพตอนนี้ก็แย่พอกับคนอ้วนอยู่แล้ว
• คิดแต่ว่าชอบตุ๊กตาตัวนี้ ลืมไปว่าไม่ได้ซื้อให้ตัวเอง
• คิดแต่ว่างานต้องเสร็จ ลืมไปว่าพรุ่งนี้จะเอาแรงที่ไหนไปนำเสนอ
• คิดแต่เปิดแอร์เย็นๆ ขับรถไปทำงานคนเดียว ลืมไปว่าเขารณรงค์โลกร้อนกันอยู่
• คิดแต่แผนการส่งกองกำลังเรือรบ ลืมคิดไปว่าเล็งปืนบนเรือน่ะมันยากแค่ไหน

ข้อสุดท้ายนี่ไม่ได้คิดเอาเองครับ เอามาจาก Inc. Magazine คุณ Joel Spolsky แกเคยเขียนคอลัมน์ลงไว้ คลิกไปอ่านดูได้ครับ สนุกดี:

How Hard Could It Be?: Inspired Misfires, Personal Development Article - Inc. Article

แต่ประเด็นของผมก็คือ บางทีเราก็ลืมอะไรกันแบบนี้ครับ:

• จับคนที่ไปหักกิ่งไม้ออกมาจากป่าสงวนเข้าคุก แต่ลืมดูว่าเขาเป็นแค่เด็กอนุบาลเข้าไปวิ่งเล่น (จาก Intro to Law)
• ทำให้รุ่นน้องบาดเจ็บ เพราะลืมคิดไป กำลังมันส์ติดลม (จากข่าววันนี้)
• ด่าทอต่อว่าซะเจ็บแสบ แต่ลืมคิดไปว่าเป็นแม่บังเกิดเกล้า
• ฆ่าคนตาย… เพราะลืมคิดถึงชีวัตตัวเองที่เหลือ ที่ต้องเข้าไปอยู่ในคุก (นรก)

ผมว่าถ้าคนเราทำอะไรได้อย่างเครื่องจักร โลกนี้คงสงบสุขขึ้นเยอะเลยล่ะครับ ซึ่งก็คงทำได้ ถ้าทุกคนมี “สติ” ตลอดเวลา (อีกละ)

แต่สิ่งหนึ่งที่ตั้งใจเขียน Entry นี้คืออย่างนี้ครับ: ถ้าไม่มีใครลืมอะไรเลย ทุกคนทำงานกันอย่างเครื่องจักร เป็นเครื่องจักรแห่งการทำความดี โลกคงจะน่าเบื่อน่าดูเลยล่ะครับ

บางทีศาสนาพุทธก็ต้องอาศัยความงมงายเหมือนกันนะครับ เหมือนค้นหาสมบัติ ถ้าไม่เชื่อว่าจะมีขุมทรัพย์รออยู่ แล้วจะค้นหาไปทำไมล่ะครับ? ถ้าไม่เชื่อว่านิพพานนี่มันดีจริง แล้วเรานับถือศาสนาพุทธทำไม?

เอ๊ะ หรือมันต้องเรียกว่า “ศรัทธา” เอ๋ มันคล้ายๆ กับ “อภินิหาร” รึเปล่าครับ?

โลกที่ไม่มีใครลืมอะไรเลย มันน่าอยู่จริงๆ เหรอครับ โลกที่ทุกคนมีสติ ไม่เคยทำอะไรพลาดพลั้ง ทุกคนคงเหมือนเครื่องจักร มันจะน่าอยู่เหรอครับ?