chakrit

พึ่งได้ดูรักแห่งสยามเมื่อไม่นานมานี้ครับ พลาดไหม ผมเฉยๆ นะ เพราะปกติไม่ค่อยได้ดูหนังตาม Buzz เท่าไหร่อยู่แล้ว ชอบดูอะไรแปลกๆ ไม่ค่อยเหมือนชาวบ้าน 55 แต่เรื่องนี้ยอมรับว่าดีจริงครับ สมคำล่ำลือ

คำถามแรกที่ทุกคนอยากจะถามคงจะเป็น “ชอบฉากไหนมากที่สุด” แน่ๆ เพราะว่าเรื่องนี้ ตัวละครแต่ละตัวมีเรื่องราวอยู่ในตัวเองมากเหลือเกินครับ ไม่ว่าจะเป็น โต้ง มิว หญิง จูน พ่อ/แม่โต้ง ทุกๆ คน คำถามที่ดีกว่าคงต้องถามว่า “ชอบเรื่องของคนไหนมากที่สุด”

ฉากหนึ่งที่ผมน้ำตาไหลมากที่สุด คงจะเป็นฉากที่พ่อของโต้งเดินไปเห็นแม่กินข้าวแข็งๆ ที่พ่อเหลือเอาไว้ แล้วเดินกลับไปตักข้าวกินอย่างกับว่า “เข้าใจแล้ว ฉันเข้าใจแล้ว ว่าเธอลำบากเพื่อฉัน” ตอนนี้พอนึกถึงฉากนั้นแล้วคิดอย่างหนึ่งครับ “อภัยให้ฉันได้ไหม ที่ฉันไม่เข้าใจ ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว” คงจะเป็นคำพูด ที่แทนความรู้สึกพ่อตอนนั้น พ่อผมเคยป่วย เป็นโรคเกี่ยวกับระดับน้ำตาลในเส้นเลือด ทำให้อารมณ์แกแปรปรวนมาก พ่อมากบอกรักผม ทั้งๆ ปกติพ่อไม่เคยพูดแบบนี้สักครั้ง พ่อหมดอาลัยตายอยากในชีวิตมาก โชคดีที่พ่อผมไม่ติดเหล้า ไม่เช่นนั้นคงจะแย่กว่านี้ แม่ผมแทบจะหนีออกจากบ้านตอนช่วงนั้น คิดดูสิครับ ความรู้สึกในครอบครัวที่เป็นแบบนี้ มันทรมานยิ่งกว่าทรมาน โชคดีที่ตอนนี้พ่อหายเป็นปกติดีแล้ว

แต่ถ้าถามว่าเรื่องของใครโดนใจมากที่สุด คงจะเป็นเรื่องของจูนน่ะครับ หรือเรื่องของแตง ที่หนีออกจากบ้านเพื่อค้นหาชีวิตที่ตัวเองต้องการ ทุกเรื่องของแตงเลยล่ะครับ ไม่ว่าจะเป็น หนีออกจากบ้าน ดูแลวงดนตรี โดนไล่ออกจากงาน กลับมาคืนดีกับที่บ้าน แต่สุดท้ายแล้วก็ต้องจากไปอยู่ดี ต้องเดินทางค้นหาชีวิตต่อไป แม้ว่าผมจะไม่เคยหนีออกจากบ้านจริงๆ แต่ความรู้สึกทั้งหมดของแตง/จูน มันคือชีวิตที่ผ่านมาของผมทั้งหมดเลยล่ะครับ เชื่อไหมล่ะครับ