chakrit

ช่วงนี้ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเหมือนกันครับ รู้สึกว่าเหตุการณ์ต่างๆ ตอนนี้กำลังนำพาชีวิตผมให้เข้าสู่อะไรบางอย่างที่รออยู่ข้างหน้า ทั้งเรื่องเรียน เรื่องกิจกรรม เรื่องงาน เรื่องชีวิต และเรื่องอื่นๆ ตอนนี้รู้สึกเหมือนกับรถไฟเหาะน่ะครับ แต่เป็นรถไฟเหาะที่เพิ่งออกจากสถานี มีเสียงติกๆ ของโซ่ที่กำลังลากมันขึ้นไปบนราง ออกจากสถานี ทางข้างหน้านั้นไม่รู้ว่าเป็นอย่างไร เพราะว่ารถไฟเหาะกำลังเงยหน้าขึ้นสู่ท้องฟ้า ถึงแม้จะมองลงไปข้างล่างได้ แต่ก็เห็นเป็นเพียงแค่เส้นสีขาวพันไปพันมา เวียนวนไม่รู้ว่าเส้นไหนต้องเจอก่อนหลัง รู้แค่เพียงว่าอีกไม่นาน มันจะต้องก้มหัวดิ่งลง แล้วพุ่งไปตามเส้นทางเหล่านั้นอย่างรวดเร็วสุดๆ ตอนนี้รู้สึกอย่างนั้นเลยครับ

สิ่งที่รู้สึกตอนนี้คงจะเป็นความกลัวล่ะมั้งครับ กลัวที่อีกไม่นาน ผมจะต้องออกไปเผชิญโลกแห่งความจริงแล้ว โลกที่ต้องหาเงินเอง ต้องหาข้าวกินเอง ต้องเลี้ยงดูตัวเอง และอีกไม่ช้าไม่นานก็คงจะต้องหาที่ซุกหัวนอนเองด้วยล่ะมั้ง คงเป็นเพราะช่วงฝึกงานนี่ล่ะมั้งครับ บวกรวมกับโครงการทุกอย่างที่อยากทำให้เสร็จก่อนจบออกไป ทำให้รู้สึกว่าโซ่มันลากไปจนจะสุดทางแล้วน่ะครับ

แต่ก็คงจะทำอะไรไม่ได้ ท้อไม่ได้ ถอยยิ่งไม่ได้ โอกาสและเวลาไม่เคยรอใคร ยิ่งในโลกปัจจุบัน หยุดเดินก็เท่ากับก้าวถอยหลังแล้วล่ะครับ เพราะฉะนั้นก็คงต้องทำใจ แล้วก็ปล่อยให้โซ่มันลากไปจนสุดทาง ถ้าถอยลงซะก่อนตอนนี้ ก็คงจะต้องรออยู่ตรงชานชลาจนกว่ารถไฟจะวนกลับมาอีกรอบล่ะนะครับ

ชีวิตนี่มันน่ากลัวจริงๆ
ป.ล. แต่รถไฟเหาะมีหลายเบาะนะครับ