YLSC #14: Prologue

เมื่อสักครู่เพิ่งทำป้ายชื่อเสร็จอย่างหยาบๆ พอได้ลองทำดูบ้างก็พบว่าการทำ Composition (เอารูปมาแปะๆ รวมๆ กัน) ง่ายๆ นี่มันก็ไม่ยากเท่าไหร่เลยนะ ถ้าไม่ได้ต้องการความเป็นศิลปะแบบสุดๆ (แปลว่าไม่ต้องวาดรูปเองนั่นแล) เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเอาไปให้พวกอำนวยการดู แล้วค่อยว่ากันอีกที ตอนนี้ขอพักผ่อน หลบมาเขียน Blog ก่อน อิอิ
นี่ก็ใกล้จะถึงเวลาไปค่ายแล้ว ไม่สิ ถ้าเป็นแต่ก่อนจะต้องเริ่มต้นว่า นี่ก็ใกล้จะได้ไปค่ายแล้ว แต่พอเรียบเรียงใหม่เป็นแบบนี้แล้วให้ความรู้สึกอยากไปน้อยกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย แต่อันที่จริงแล้วก็อยากไปนะ แต่ขี้เกียจทำงานมากกว่า เพราะว่ารู้สึกว่างานมันเยอะจัง นี่เราเป็นฝ่ายพัสดุ แต่ทำไมต้องมาเป็นคนทำป้ายชื่อก็ไม่รู้เหมือนกัน คงไม่มีคนทำแล้วแหล่ะมั้งถึงได้มาให้เราช่วย ก็ไม่เป็นไร อันนี้พอช่วยได้ ก็ทำให้ได้ ถึงเราจะไม่ค่อยมีหัวด้านศิลปะก็เถอะนะ เหอะๆ
เมื่อไม่กี่วันมานี้มีการประชุมค่าย รู้สึกว่าการประชุมครั้งนี้ดูได้สาระ แล้วก็เป็นการเป็นงานมากกว่าครั้งก่อนๆ อาจจะเป็นเพราะว่าวันนี้ทุกคนตื่นมาคณะกันเพื่อประชุมโดยเฉพาะล่ะมั้ง ไม่เหมือนที่ค่าย หรือช่วงก่อนค่าย ที่ทุกคนทำงานมาทั้งวัน แล้วค่อยมาประชุมตอนเย็น ก็เลยดูเนือยๆ ก็เลยทำให้รู้สึกว่าทุกคนตั้งใจทำงานกันดีจัง แต่ก็ไม่ได้อยู่ตั้งแต่แรก เพราะวันนั้นตื่นสาย หุหุ
คำว่า Prologue นี่ ถ้าใครอ่านนิยายบ่อยๆ ก็จะรู้ ว่ามันหมายถึงบทเริ่มต้นของนิยาย หรือว่าในที่นี้ก็คือบทเริ่มต้นของค่ายเรานั่นเองครับ ถึงแม้ว่าจะมีค่ายทดลองไปแล้ว แต่ค่ายจริงที่มีน้องม.ปลายมาจริงๆ กับค่ายทดลองที่เป็นน้องปี 1 นั่นมันต่างกันลิบลับ แถมคราวนี้ย้ายโรงเรียนด้วย แล้วหลังจากค่ายทดลองนั้น ก็มีเรื่องน้องๆ ทะเลาะกันอยู่ด้วย ก็ไม่รู้ว่าค่ายจริงนั้นจะเป็นอย่างไรบ้าง ก็หวังว่ามันคงจะไม่มีอะไรก็แล้วกัน
วันนี้เขียนบันทึกสั้นๆ แล้วกันนะครับ ถ้าเกิดว่ากะว่ากำลังจะเข้ามาอ่านบทความยาวๆ ละก็ต้องขอโทษทุกคนที่ติดตามด้วยครับ สืบเนื่องจากที่ว่าไม่อยากทุ่มเทเวลาให้ Blog มากขนาดนั้นแล้ว ตอนนี้ขอเอาเวลาไปทำอย่างอื่นดีกว่า เอาไว้เดี๋ยวจบค่ายคงมีเรื่องอะไรดีๆ มาเขียนแน่นอนครับ ^^”
Home
Photos
About Me
Subscribe
คิดถึงความรู้สึกนี้จังเลย…
ไปค่ายให้สนุกๆกันนะ… เอาใจช่วยชมรมเสมอๆๆๆๆ
รูปน่ารักดีอ่ะ ทำไมต้องมีเข็มฉีดยาบนหัวลิงด้วย? ตลกดี
กิ่ง : แค่เอาใจช่วยเหรอ
มันแน่อยู่แล้วเฟ้ย
งานเลี้ยงน่ะมันสนุกตอนเตรียมงานกับตอนเลิกงานเท่านั้นแหละ